نحوه ساخت واهمیت پروتئین های غشایی

پیشبینی ساختار تاخوردگی یک پروتئین پس از سنتز به عنوان عامل مهم و تعیین کننده عملکرد آن قلمداد میشود. به طور کلی ساختار پروتئین حاصل برهمکنشهای پیچیده میان آمینواسیدهای زنجیره پروتئینی با محیط اطراف است، و در شکل نهایی پروتئین بهترین تعادل همه این فاکتورها و در نتیجه پایینترین حالت انرژی ممکن برقرار است. در محلولهای آبی، ریشههای آمینواسیدی قطبی تمایل به برهمکنش با مولکولهای آب داشته و بنابراین در سطح پروتئین قرار میگیرند از این رو به آنها هیدروفیل یا آبدوست اطلاق میشود. از طرف دیگر ریشههای غیر قطبی یا هیدروفوب (آبگریز) در داخل هسته پروتئینی و دور از محلول آبی یافت میشوند. در نتیجه برهمکنش میان ریشههای هیدروفیل و هیدروفوب و محلول آبی اطراف به تاخوردن پروتئین و پایداری ساختار نهایی کمک میکند. در پروتئینهای غشاء این فرایند به دلیل ماهیت لیپیدی غشاء پیچیدهتر است. بدین معنا که جهت پایدارسازی ساختار باید ریشههای غیر قطبی در سطح و ریشههای آبدوست در داخل پروتئین قرار گیرند. بنابراین باید راهی برای پایدارسازی توسط ایجاد پیوندهایی میان ریشههای هیدروفیل درون هسته یافت شود.